hmmm
07. janúar 2009 klukkan 23:09
Mamma benti mér á það í gær hve langt væri síðan ég hefði bloggað 
. Það hefur bara verið hjá mér eins og hjá öðrum að það hefur bara verið rosalega mikið að gera.
En ég ætla að reyna að telja eitthvað upp:
Ég kláraði prófin fljótlega í desember og síðasta einkunn kom í hús á miðnætti á sunnudag. Mér gekk mjög vel og var mikið létt eftir það.
Kristrún Inga fékk hlaupabólu þann 21 desember...... en var orðin góð á aðfangadag - nema að hún var með slatta af bólum ennþá en hætt að klæja og það sem fyglir hlaupabólunni.
Diddi kom heim 20 desember og var til 27 desember hjá okkur. Það var alveg frábært að fá hann heim, hann var ljúfur og yndislegur og allir glaðir að fá smá tíma með honum.
Erla Dögg kom á þorláksmessukvöld og fór á jóladagseftirmiðdag. Það var auðvitað frábært að fá hana líka, ljúfa og góða .
Á jóladag fór ég með öll börnin mín yfir í Stykkishólm í hangikjötsboðið árlega. Þar fengum við dýrindis hangiket og með því. Óskar Ingi komst að sjálfsögðu ekki með, hann var auðvitað að vinna. En við hin vorum öll og það er orðinn stór hópurinn.
Mamma og pabbi tóku Erlu Dögg og Hlöðver með sér suður.
Laugardaginn 3ja janúar komu fyrstu bólurnar á Jónas Vilberg. Þá var hlaupabólan mætt til hans. Þetta fannst mér afleit tímasetning þó að mig hafi lengi grunað að hann myndi byrja um áramótin. En það er nú svo, að það ræður enginn tímasetningunni og þarna byrjuðu bólur að dreifa sér um hann allan. Þær komu þó frekar hægt til að byrja með, en um það leyti sem ég var að fara suður til Reykjavíkur fór hann versnandi. Á sunnudagsnóttina tók Óskar Ingi hann fram um klukkan 2 til að ég gæti sofið eitthvað því ég þurfti að vakna klukkan hálf sex um morguninn til að bruna af stað til Reykjavíkur í staðlotu. Æi, elsku kallinn, nú komu bólur og bólur og bólur. Hann varð allur undirlagður, tók þetta mikið verr en Kristrún Inga. Hann var sárlasinn með þessu og veinaði bara þegar Kalmínið var borið á hann. Við vitum það núna, en vissum ekki þá, að í sumum tilvikum þá getur sviðið undan því og það er það sem gerðist með Jónas. Á þriðjudagskvöldið var hann svo slæmur að það var hringt í lækni sem kom heim og skoðaði hann. Læknirinn gaf honum verkjastillandi í fljótandi formi og ofnæmislyf við kláðanum. Jónas er bara búinn að vera verulega lasinn, en þessi lyf frá lækninum hafa slegið á þetta og núna er hann ekki orðinn góður, en þó betri. Allt á uppleið, en mikið hefur verið erfitt að vera hér í bænum og geta ekkert gert og hann svona lasinn fyrir vestan.......
Á mánudaginn byrjaði ég semsagt í staðlotu í skólanum. Á þessari önn er ég í 4 námskeiðum: Listir og barnamenning, Félagsfræði og skólasaga, Upplýsingatækni og miðlun, Aðferðafræði og menntarannsóknir. Takk fyrir takk!
Mér líst vel á sumt, en mun verr á annað. En þetta er eitthvað sem verður að ljúka af og það er bara eins gott að vera jákvæður og takast á við þetta allt saman.
En, nú hef ég ekki tíma í meira blogg í bili, bið að heilsa ykkur ÖLLUM sem lesið
Guðrún
. Það hefur bara verið hjá mér eins og hjá öðrum að það hefur bara verið rosalega mikið að gera.En ég ætla að reyna að telja eitthvað upp:
Ég kláraði prófin fljótlega í desember og síðasta einkunn kom í hús á miðnætti á sunnudag. Mér gekk mjög vel og var mikið létt eftir það.
Kristrún Inga fékk hlaupabólu þann 21 desember...... en var orðin góð á aðfangadag - nema að hún var með slatta af bólum ennþá en hætt að klæja og það sem fyglir hlaupabólunni.
Diddi kom heim 20 desember og var til 27 desember hjá okkur. Það var alveg frábært að fá hann heim, hann var ljúfur og yndislegur og allir glaðir að fá smá tíma með honum.
Erla Dögg kom á þorláksmessukvöld og fór á jóladagseftirmiðdag. Það var auðvitað frábært að fá hana líka, ljúfa og góða .
Á jóladag fór ég með öll börnin mín yfir í Stykkishólm í hangikjötsboðið árlega. Þar fengum við dýrindis hangiket og með því. Óskar Ingi komst að sjálfsögðu ekki með, hann var auðvitað að vinna. En við hin vorum öll og það er orðinn stór hópurinn.
Mamma og pabbi tóku Erlu Dögg og Hlöðver með sér suður.
Laugardaginn 3ja janúar komu fyrstu bólurnar á Jónas Vilberg. Þá var hlaupabólan mætt til hans. Þetta fannst mér afleit tímasetning þó að mig hafi lengi grunað að hann myndi byrja um áramótin. En það er nú svo, að það ræður enginn tímasetningunni og þarna byrjuðu bólur að dreifa sér um hann allan. Þær komu þó frekar hægt til að byrja með, en um það leyti sem ég var að fara suður til Reykjavíkur fór hann versnandi. Á sunnudagsnóttina tók Óskar Ingi hann fram um klukkan 2 til að ég gæti sofið eitthvað því ég þurfti að vakna klukkan hálf sex um morguninn til að bruna af stað til Reykjavíkur í staðlotu. Æi, elsku kallinn, nú komu bólur og bólur og bólur. Hann varð allur undirlagður, tók þetta mikið verr en Kristrún Inga. Hann var sárlasinn með þessu og veinaði bara þegar Kalmínið var borið á hann. Við vitum það núna, en vissum ekki þá, að í sumum tilvikum þá getur sviðið undan því og það er það sem gerðist með Jónas. Á þriðjudagskvöldið var hann svo slæmur að það var hringt í lækni sem kom heim og skoðaði hann. Læknirinn gaf honum verkjastillandi í fljótandi formi og ofnæmislyf við kláðanum. Jónas er bara búinn að vera verulega lasinn, en þessi lyf frá lækninum hafa slegið á þetta og núna er hann ekki orðinn góður, en þó betri. Allt á uppleið, en mikið hefur verið erfitt að vera hér í bænum og geta ekkert gert og hann svona lasinn fyrir vestan.......
Á mánudaginn byrjaði ég semsagt í staðlotu í skólanum. Á þessari önn er ég í 4 námskeiðum: Listir og barnamenning, Félagsfræði og skólasaga, Upplýsingatækni og miðlun, Aðferðafræði og menntarannsóknir. Takk fyrir takk!
Mér líst vel á sumt, en mun verr á annað. En þetta er eitthvað sem verður að ljúka af og það er bara eins gott að vera jákvæður og takast á við þetta allt saman.
En, nú hef ég ekki tíma í meira blogg í bili, bið að heilsa ykkur ÖLLUM sem lesið
Guðrún
En vonandi fer Jónas að hressast.
til hamingju með soninn hann Didda 16 ára já þetta er stundum fljótt að líða.
Sjáumst vonandi á morgun